Leczenie śpiączki insulinowej było leczeniem zaburzeń psychotycznych stosowanym od lat dwudziestych do połowy XX wieku. Chociaż nie był tak skuteczny jak inne metody leczenia, takie jak elektrowstrząsy, które były dostępne w tym samym czasie, często był stosowany, gdy pacjenci nie reagowali na inne metody leczenia. W wyniku podania insuliny wywołano śpiączkę, a następnie odwrócono ją przez podanie glukozy. Chociaż leczenie było niebezpieczne, brak bezpiecznych zabiegów często zmuszał lekarzy do stwierdzenia, że potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem.
Leczenie insuliną śpiączkową przeprowadzono w placówce medycznej pod ścisłą obserwacją personelu medycznego. Cały proces został zaplanowany na kilka godzin, a pacjent w śpiączce przez około godzinę. Podczas tego leczenia istniało ryzyko poważnego uszkodzenia mózgu lub śmierci.
Śpiączkę z insuliną można wywołać przez zalanie układu pacjenta insuliną, co spowoduje znaczny spadek cukru we krwi. Podczas leczenia śpiączką insulinową pacjent przechodził przez wiele różnych etapów, z których pierwszy był stanem przed śpiączką, w którym pacjent był nadal częściowo przytomny i często wystarczająco świadomy, aby wchodzić w interakcje z lekarzami i pielęgniarkami. W tym czasie pacjenci mogą odczuwać pocenie się i ślinienie, a skóra może pozostać sucha i gorąca. W obu przypadkach u pacjenta wystąpiła wysoka gorączka i wzrost częstości akcji serca wraz ze spadkiem ciśnienia krwi. Wielu pacjentów odczuwało szarpanie i czasami drgawki w fazie przed śpiączką.
Następnie pacjent przechodził trzy etapy śpiączki, podczas których nie reagował na bodziec zewnętrzny. Temperatura ciała nadal będzie rosła, a pacjent straciłby wyższą funkcję mózgu. W większości przypadków pacjent wyprowadzono ze śpiączki po około godzinie. Około piętnaście minut po podaniu glukozy w celu zatrzymania śpiączki pacjent odzyskałby normalną funkcję.
W niektórych przypadkach jedno leczenie insuliną śpiączką wystarczyło, aby przywrócić pacjenta z zaburzeniem psychotycznym do względnie normalnego stanu emocjonalnego i psychicznego. Pacjenci byli czasem wypuszczani wkrótce po terapii i mogli pozostać w zdrowiu przez resztę życia. Chociaż większość pacjentów nie odczuwała długoterminowych korzyści z leczenia śpiączki insulinowej, w wielu przypadkach była przynajmniej częściowo skuteczna.
